Diçka atje jashtë (Tregim)

Dicka atje jashte

*NJË DITË E ZAKONSHME, ORA 14.30.

Tedi ngriti turirin prej dëborës, lehu dy herë dhe pastaj u turr përpara si një shigjetë.

«Ç’dreqin pati ky, mo?» ia priti Keli.

Luli kaloi çiften nga njëri sup në tjetrin. «Me siguri që do ketë ndjer ndoi lepur. Shkojmë.»

Dy burrat u nisën mbas qenit. S’bënë as një duzinë hapash, kur Tedi lëshoi një hungërimë të mbytur, sikur dikush ta kishte zënë prej gushe.

E pastaj: asgjë.

 Dy burrat panë njëri – tjetrin në sy.

«Tedi!» Thirri Keli dhe u lëshua mbas gjurmëve, që qeni i tij kishte lënë në dëborë.

Shoku i tij hoqi çiften prej supi dhe e ndoqi nga pas. Mbas disa sekondash e gjeti përpara një grumbulli të vogël dëbore. Aty ku përfundonin edhe gjurmët e qenit.

«Kel?»

Keli hapi krahët dhe tregoi me dorë përpara tij. «Nga dreqin ka shkuar?» tha, por dukej qartë se donte të bënte një tjetër pyetje.

Luli uli sytë përtokë dhe, për një moment, nuk pa gjë. Pastaj po: gjurmët e Tedit përfundonin përpara atij grumbulli të vogël dëbore. Por, prej tij, as edhe një shenjë tjetër. Dukej sikur dikush, apo diçka e kishte mbërthyer dhe ngritur peshë. Vetëm se, aty rrotull, nuk kishte gjurmë të tjera.

Luli ngriti sytë lart dhe kontrolloi degët e pishave më të afërta: midis krahëve të bardha të tyre, as edhe një gjë tjetër përveç dëborës.

«Tedi!» thirri Keli.

«Shumë e çuditshme», tha Luli nëpër dhëmbë.

Pastaj, diçka lëvizi midis degëve të një pishe nga e djathta e tyre dhe dy burrat u kthyen andej duke ngritur tytat e çifteve. Por e vetmja gjë që panë qe dëbora e shkundur prej erës, që binte mbi dëborën e shtrirë përtokë.

«Tedi?» Kësaj here zëri i Kelit ishte i qetë.

«Po kjo, ç’dreqin është?»

Keli u kthye andej nga po shikonte Luli. Në momentin e parë nuk pa asgjë. Shoku i tij nuk foli, por, duke përdorur tytën e çiftes, i tregoi trungun e një peme. Ishte një pishë, si gjithë pemët e tjera që i rrethonin në atë pyll. Një pishë normale, me degët e rënduara prej dëborës, që kishte rënë gjatë gjithë natës dhe ende vazhdonte të binte me flokë të vegjël e të dendur.

Por andej nga tregonte tyta e çiftes së Lulit nuk binte dëborë: ishte kjo përshtypja e parë që përshkoi trurin e Kelit. Sepse në të vërtetë binte. Keli ngriti sytë drejt qiellit dhe pa mijëra majae e shigjetave të hirta, që i drejtoheshin tokës me shpejtësi të ngadaltë. Flokët e dëborës pasonin njëra – tjetrën, si të ishin në garë se kush do të binte e para mbi mantelin, që shoqet e tyre kishin shtruar ndërkohë. Por andej nga tregonte tyta e çiftes së Lulit, flokët e dëborës e ndalnin udhëtimin e tyre përpara kohe. Në lartësinë e syve të dy burrave, flokët e dëborës humbnin ekzistencën e tyre. Përreth, ato binin normalisht. Ishte vetëm ajo hapësirë, e cila ashtu, me sy të lirë mund të ishte një metër e gjysmë centimetra e gjerë dhe po aq e lartë. Në atë hapësirë nuk binin flokë dëbore. Gjëja tjetër e çuditëshme ishte se mund të shikohej përtej asaj hapësire. E në fakt, dy shokët ishin në gjendje të shikonin pishën mbas saj.

«E shef?» pyeti Luli.

«Ç’të s’ëmës të jetë?» ia ktheu Keli dhe Luli u bind se nuk i bënin sytë. «Duket si një… si një…»

«Si një boshllik?!» e përfundoi Luli.

«Po fiks. Si një boshllëk. Po ç’të jetë?»

«As ia kam idenë shoku. S’kam pa ndoiëher një gjë tillë.»

«Të ketë hyrë aty Tedi?»

Luli u mat të fliste, por, pikërisht, atë moment, gjëja përpara tyre lëvizi pak djathtas. Për një moment që zgjati sa hap e mbyll sytë, ajri i atij boshllëku u drodh, si ajri në sipërfaqen e një asfalti në një ditë të nxehtë vere.

Dy shokët bënë nga një hap prapa, të trembur. Keli ngriti çiften e tij. Tashmë, aty ku pak më parë flokët e dëborës arrinin deri në tokë, humbnin në një metër e gjysmë lartësi dhe aty, ku më parë ato humbnin, binin, qetësisht, në tokë.

«Keli», tha Luli me zë të ulët. «Unë them të hikim që ktej. Nuk më pëlqen kjo gjëja ktu. Fare.»

«Po Tedi?»

«Do jetë diku rrotull, mos ki merak.»

«Po sikur të ketë hyrë aty brenda?»

«E-edhe?! Çfarë do të bësh? Do të afrohesh për t’parë?»

«Ia qifsha nënën, Luli. Është qeni im, dreqi e marrtë.»

«Po nuk mund të… unë nuk shof ndonjë… s’e di…» Luli lëvizi dorën e lirë në ajër.

«Ore.» Keli e kapi prej krahu. «Thjesht të hedhim një sy. Nuk po them të bëjmë ndonjë shpikje. Mirë që dua të gjej Tedin, por tani jam edhe kurioz të marr vesh se ç’është. Ti s’je?»

Luli u mendua një copë here, pastaj hapi gojën dhe tha: «Mirë, pra. Do që t’afrohemi të shofim? Afrohemi. Shofim. Po ta them që tani që nuk më pëlqen fare si ide.»

«Duhet», e mbylli muhabetin Keli dhe bëri një hap drejt boshllëkut transparent, që përpinte flokët e dëborës para se ato të binin të tokë.

*E NJËJTA ORË. DIKU MË TUTJE.

«Uuuu. E pe?» tha djali i parë.

«Çfarë?» pyeti djali i dytë.

«Dritën.»

«Cilën dritë?»

«Lart, në pyll.»

«Jo, s’pashë gjë. Për çfarë drite e ke fjalën?»

«Bo? Ku ta di unë. Pashë një dritë që vezulloi në mes të pyllit.»

«Posi ore!»

«Për Zotin!»

«E si ishte, kjo drita?»

«Blu. Por… blu e çelët.»

«Ngjyrë qielli, atëherë.»

«Aty afër.»

«E kaltër?»

«Mmm… ëhë. E kaltër.»

«Zë be për kokën e mamit.»

«Të thashë pra, për Zotin.»

«Jo: për kokën e mamit.»

«Për kokën e mamit!»

«Për kokën e mamit çfarë?»

«Për kokën e mamit që nuk të gënjej!»

«Për kokën e mamit që nuk të gënjej për çfarë?»

«Uffa! Për Kokën E Mamit Që Unë Pashë Një Dritë Të Kaltër Të Shndriste Në Pyll! U kënaqe tani?»

«Okej. Tani të besoj. Shkojmë e shikojmë se çfarë është?»

«Po nuk do vonohemi ama. Mamit i thashë vetëm sa të merrja detyrat.»

«Hë mo se s’ka për t’u bërë nami për dy minuta më shumë. E ke idenë se nga mund të vinte?»

«Ja andej! Diku midis lëndinës së Vogël dhe shtegut të Ngushtë, them unë.»

«Dhjetë minuta rrugë, atëherë. Ikim.»

«Po cigaret? T’i marr me vete?»

«Jo, jo. Pashë plakun e Davidit të ngitej lart me një tjetër, sot në mëngjes. Nuk dua që të na shikojë me cigare, përndryshe i thotë plakut tim. Prandaj, futi tek vendi dhe hajde të ikim.»

*TË NESËRMEN. NJË SHTËPI. ORA 01.00.

Sadetja hapi sytë dhe pa errësirën. Ishte e thellë. Ishte e qetë.

E qetë?!

Nuk duhet të jetë edhe aq e qetë, mendoi. Diçka e kishte zgjuar, diçka e kishte bërë të shkëputej prej ëndrrës dhe të shikonte, tani, atë errësirë. Ku ishte? Ah, po! Në dhomë. Në krevat. Shtriu dorën në anën tjetër të tij dhe… e kuptoi. Në një të qindtën e sekondës e kuptoi. Qimet iu ngritën përpjetë dhe kërceu prej krevatit. Një lëmsh i fortë iu ngjit prej stomakut në fyt. Sadetja e gëlltiti sërish poshtë.

Dikush trokiti në derën e jashtme.

Tri herë.

Bum! Bum! Bum!

Sadetja e kuptoi se nuk ishte hera e parë që trokisnin. Lëmshi i fortë iu ringjit në fyt. Me sytë,  tashmë të ambientuar me errësirën, veshi pantoflat dhe doli në korridor. Një siluetë u duk në fillim të tij dhe, pastaj, një zë i druajtur tha: «Ma?!»

Sadetja ndezi dritën e korridorit dhe silueta u zëvendësua prej një trupi të vogël. «Shëët, Ema, hyr brenda.» Zëri iu drodh për një moment, por nuk donte që Ema të qëndronte në korridor, kur ajo të hapte derën e jashtme.

Sepse dora e saj nuk kishte gjetur gjë në krevat.

Bum! Bum! Bum!

«Shko brenda, thashë!» Dhe Ema u tërhoq në dhomën e saj. Kur i kaloi pranë, Sadetja i mbylli derën e dhomës. Pastaj, mbasi mori frymë thellë, pyeti: «Kush është?»

Pështyma iu tha në gojë dhe zemra trefishoi rrahjet, që boll të shpejta ishin.

E pastaj: «Jam unë, Batua», erdhi nga jashtë derës dhe Sadetes sa nuk iu prenë këmbët. Mori një moment të shkurtër për t’u mbushur me frymë, pastaj hapi derën dhe pa shoqen e saj.

Fytyra e saj, e bardhë si një fantazmë, nuk e qetësoi ashtu siç duhej.

«Çfarë ka ndodhur?» pyeti duke i hapur rrugën.

«Luli», tha Batua. «Luli nuk është kthyer në shtëpi.»

«Sa është ora?»

«Vonë», ia ktheu shkurt Batoja.

«Më bëre me zemër», tha Sadetja. «Kur pashë se Keli nuk ishte në krevat dhe dëgjova trokitjet e tua në derë… oh, larg qoftë, çfarë mendova!»

«E di, më fal. Por duhej të vija. Të telefonova, por telefoni yt më dilte i fikur.»

«Eh, ai dreq celular! Ta marr ta hedh ndonjë ditë. As dy telefonata të sakta nuk bëj dot se i bie bateria.»

«Jam e shqetësuar, Sade. Ata nuk janë vonuar asnjëherë kaq shumë.»

Në realitet nuk ishte e vërtetë, konstatoi në heshtje Sadetja. Burri i saj dhe Lulëzimi ishin vonuar edhe një herë tjetër. E mbante mend shumë mirë, sepse edhe atë herë kishin trokitur në mes të natës dhe, kur Sadetja e kishte hapur, ishte gjendur ballë për ballë me një polic, i cili i kishte kërkuar ta ndiqte në spital.

Sadetja ftoi Baton në kuzhinë: aty në korridor bënte shumë ftohtë. Menjëherë, mbas tyre, Ema bëri shfaqjen e saj tek pragu. «O ma, ku është babi?»

«Babi ka shkuar tek një shok. Do vijë shumë shpejt, bijë. Shko e fli tani.»

«Do më zgjosh kur të vijë babi? Më premtoi se do të më sillte një lepurush.»

«Të zgjon mami, mos ki merak. Shko e bjer tani. Dhe mbulohu mirë, dëgjove?»

Ema pohoi me kokë dhe u zhduk andej nga erdhi.

Dy gratë mbetën vetëm në kuzhinën e vogël.

«Unë them të njoftojmë policinë», tha Batoja.

Sadetja pa orën e murit. «Është ora një e dhjetë. Unë them të presim deri në mëngjes.»

Batos i shpëtoi një pasthirrmë. «Deri në mëngjes?! Po sikur t’u ketë ndodhur ndonjë gjë atje në pyll? Ka gjithë ditën që bie borë pa pushim.»

Sadetja futi gishtat midis flokëve të gjatë të saj dhe i tërhoqi pak mbas koke. «E di, e di. Por… nuk e di, nuk e di.»

«Unë them ta marrim.»

Sadetja tha: «Që të kenë humbur rrugën nuk bëhet fjalë, sepse ata e njohin pyllin pëllëmbë për pëllëmbë. Pastaj, nuk është se ky i yni është ndonjë pyll kush e di se çfarë. Është shumë i vogël. As Ema nuk humbet aty, edhe të dojë.»

Batoja tundi kokën në shenjë miratimi.

«Nuk e di çfarë të mendoj», vazhdoi Sadetja. «Sinqerisht nuk e di. Për mendimin tim kanë shkuar në ndonjë lokal dhe janë harruar aty me shokët.»

«Luli njofton gjithnjë kur vonohet.»

«Edhe ai i imi e bën këtë gjë, por… por me sa duket, kësaj here kanë harruar. Ndoshta nuk e kishin planifikuar të vonoheshin kaq shumë.»

Batoja heshti dhe mblodhi buzët.

«Unë them të presim deri nesër në mëngjes, Bato. Po të mos vijnë gjer atëherë, i telefonojmë policisë. Kështu dhe nuk i vëmë në siklet.»

«Po, ke të drejtë. Ndoshta janë duke pirë në ndonjë vend dhe ne i çojmë policinë atje.» Batoja vuri buzën në gaz. «Imagjino se çfarë gallate: gratë që bëhen merak për burrat që vonohen.»

«Kam frikë se do të na vrasin që të dyjave», ia priti Sadetja dhe filloi t’i mbante ison të qeshurës së shoqes.

Pastaj Sadetja vuri celularin të karikohej dhe Batoja telefonoi në shtëpinë e saj. Porositi djalin e saj të madh që, po të kthehej babi në shtëpi, ta merrte në telefon. Ah, dhe të mos bëhej merak për të, se ato pak orë që i ndanin prej mëngjesit, do t’i kalonte aty, tek Sadetja.

*PO AJO DITË. NJË SHTËPI TJETËR. ORA 06.49.

Syrja Duda e ngriti telefonin mbas ziles së tretë. «Alo!» tha gjithë përtesë.

«Alo, Syrja. Fredi jam.»

«E.»

«Të zgjova?»

Syrjai u ngrit në bërryla dhe i hodhi një sy orës mbi komedinë. S’kishte shkuar akoma shtatë. «Çfarë ka ndodhur?»

Nga ana tjetër e telefonit, Fredi hezitoi për një moment. «Ëëë… dëgjo. Jam këtu tek shtëpia e Kelmentit.»

«E kujt?»

«E Kelment Bibës. Atij gjahtarit. Edhe… ehm, si të thuash, gruaja e tij na telefonoi sot në mëngjes. Ai, bashkë me Lul Tufën, ke parasysh… ata… Khë-khë! Ata kanë shkuar dje në mëngjes në pyll dhe nuk janë kthyer akoma.»

Syrjai mbylli sytë dhe la kokën t’i përplasej mbi jastëkun e butë. «Uffa! Do zoti s’ka bërë një aksident tjetër. Apo thua të kenë shkuar për të pirë gjëkundi?»

Fredi hezitoi sërish dhe Syrjai e kuptoi se pranë tij mund të ishte gruaja e Kelit.

«Me kë je aty?» pyeti Syrjai pastaj.

«Me Hilën.»

«Keni lajmëruar gjë policinë?»

«Mmm… jo tamam.»

«Çfarë do të thuash me ‘jo tamam’?»

«Eh, në një farë mënyre edhe policia është në pyll.»

«Nuk të kuptoj.»

«Dje pasdite. Djali i Marashit dhe ai i Bakiut janë zhdukur.»

Syrjai shtyu jorganin në fund të këmbëve. «Nuk i kanë gjetur akoma?»

«Jo. Po ti e dije të kishin humbur ata?»

«Të kishin humbur jo. Por mbrëmë në darkë takova Kiçon e më foli pakëz. Mendohej të ishin larguar nga shtëpia dhe aq. Ke parasysh si janë ata të dy: njëri më bredhacak se tjetri.»

«Nejse, sot në mëngjes, fola pak edhe me Bajramin. Të dy familjet kanë bërë denoncimin dhe policia, bashkë me ca druvarë, kanë shkuar në pyll.»

«Në pyll?!»

«Sokoli, djali i vogël i Tor Markut, i kishte parë të ngjiteshin lart, dje pasdite. Atëherë, çfarë do bëjmë?»

Syrjai u mendua për një moment. Pastaj tha: «Për një gjysmë ore jam aty. Ah, Fred! Thirr edhe Kiçon. E thuaji të marrë zagarët me vete.»

*NJË OBORR SHTËPIE. NJË ORË MË VONË.

«Çfarë?» Syrjai nuk i besoi asaj që dëgjoi.

Kiço Kresta hapi krahët. «Nuk i kam më», tha. «Zhdukur. Tak – fak, pa lënë as edhe një gjurmë.»

«Po tall bythën tani ti, se s’ke çfarë bën?»

Kiço vuri duart në bel. «Dëgjo këtu, or çun. E kam gdhirë gjithë natën prej të lehurave të tyre. Nuk e di se ç’të s’ëmës kishin. Tre herë jam çuar dhe kam dalë jashtë për t’i qetësuar. Në mes të dë-bo-rës. Dhe nuk është çudi nëse kam marrë edhe ndonjë të ftohur, prandaj mos më çaj trapin e më thuaj se po tall bythën, dëgjove? S’jam kalama unë. Kur them që janë zhdukur, janë zhdukur.»

Të dëgjoje Kiço Krestën, dy metra burrë, i mbushur e gjithë muskuj prej palestrës që frekuentonte rregullisht, tek thoshte se nuk ishte një kalama, ishte gjithmonë një spektakël. Por atë mëngjes, Syrjai nuk e kishte mendjen të bënte gallatë. «Mirë, mirë», i tha si i zënë në faj. «Vetëm se më duket si shumë e çuditshme.»

«Pse mua jo?» shfryu tjetri.

«E nga të kenë shkuar?» ndërhyri Fredi Hila.

«Në të s’ëmës s’paskan shkuar! E nga ta di unë. Doja të dilja e t’i ndiqja, por e dija se do të ishte e kotë. Pastaj, me thënë të drejtën, mendova se do të ktheheshin shpejt.» Kiçua tundi kokën e tij të madhe, kryqëzoi gishtat e duarve dhe pastaj i bëri të kërcisnin të gjithë njëherësh. «S’kishte bërë ndonjëherë vaki një gjë e tillë», shtoi me zë të ulët.

«Domethënë», tha Fredi Babo. «Përveç dy gjahtarëve do na duhet të kërkojmë edhe zagarët e tu tani.»

«E dy djemtë?» tha Syrjai.

«Me ata po merret policia.»

«Rrezik të takohemi në pyll.»

«Ka mundësi», pranoi Fredi. «Por ata nuk dinë gjë për Kelin e Lulin.»

Syrjai nuk ishte edhe aq i bindur. «Je i sigurt?»

«Gratë e tyre thanë se unë isha i parë që e mora vesh e unë nuk ia kam thënë njeriu, përveç jush.»

«Sadetja tha se ata kishin edhe qenin e Kelit me vete.»

Kiço u kthye nga Hila. «As ai nuk është kthyer?»

Hila mohoi me kokë.

«Nuk më pëlqen aspak», përfundoi Kiçua.

«Ndoshta është thjesht një rastësi», tha Syrjai.

«Ti e di që unë nuk u besoj rastësive.»

«E çfarë mendon se është?»

«Nuk e di. Por di se kafshët e kanë ndjeshmërinë shumë herë më të zhvilluar se ne.»

«Thua se kanë ndier ndonjë gjë, që ne nuk jemi në gjendje ta ndiejmë?» pyeti Fred Hila. Në zërin e tij kishte nota te lehta ironie. «Ne njerëzit, e kam fjalën.»

«Mos të të duket çudi», ia ktheu Kiçua.

«Sidoqoftë», ndërhyri Syrjai. «Po ndenjëm këtu me këto teori, nuk fitojmë asgjë. Prandaj, oburra! T’i vihemi punës.»

Syrja Duda iu drejtua Fuoristradës së tij.

Dy Fredat e ndoqën nga pas.

Kiço Kresta hodhi vështrimin tutje, atje ku fillonte pylli dhe tundi kokën e tij të madhe. Ai nuk u besonte rastësive.

*NË PYLL. MESDITË. 

Fredi Babo ndaloi.

«Çfarë ke? U lodhe?» i tha Syrjai.

Fredi tundi kokën në shenjë mohimi. «Nuk është se u lodha jo, por jam i mendimit se do të kishim bërë mirë të thërrisnim policinë.»

«Epo», u hodh Fred Hila. «Kur të thashë unë në mëngjes, nuk doje, përkundrazi. Ishe i mendimit t’i telefononim Syrjait, zotrote.»

«Po, e të më zgjonit në momentin më të ëmbël të gjumit.»

«Normale», ia ktheu Fredi. «Syrjai e njeh më mirë se ne, prandaj.»

Syrjai doli në krah të Fred Babos. «Fredi ka të drejtë. Dhe bëtë shumë mirë që më morët mua. Pastaj sot është e diel. E cili polic do të vinte me aq ngut sa erdhëm ne?»

«Mirë thua, por puna është se kemi katër orë këtu në pyll dhe as edhe një gjurmë prej tyre. Nga dreqin të jenë futur? Ej, Hilë. Më jep pak çakmakun. Më çau dërrasat ky i imi: sa ta ndërroj.»

«Oh, prit gomarë të mbijë barë se ke për ta ndërruar», ia ktheu Hila, duke i zgjatur çakmakun.

«Për mendimin tim, u ka ndodhur ndonjë gjë jo e mirë.»

Syrjai dhe dy Fredat kthyen nga Kiçua. Ishte hera e tretë që thoshte diçka, qysh se ishin nisur prej vilës së Bibës. Dy herët e para bëhej fjalë për cigare dhe çakmak.

«Çfarë do të thuash me këtë?» pyeti Hila.

«Ka diçka që nuk shkon këtu», vazhdoi Kiçua, duke parë majat e bardha të pishave.

Tre burrat e tjerë rrotulluan sytë rreth e përqark, sikur, nga çasti në çast, të prisnin ndonjë sulm nga ndonjë grup indigjenësh. Por, natyrisht, kjo gjë nuk ndodhi e ata nuk qenë në gjendje të kuptonin se për çfarë e kishte fjalën shoku i tyre.

«Mbani vesh!» i ftoi atëherë ai dhe ata mbajtën vesh.

Pass disa sekondave, Hila vuri buzën në gaz dhe pyeti: «E çfarë duhet të dëgjojmë?»

«Nuk dëgjohet asgjë», tha Syrjai.

«Ëhë», e mbështeti Fredi Babo dhe habia e bëri të hidhte cigaren e porsafilluar.

«As edhe një zhurmë e vogël», saktësoi Kiçua.

«T’ëmën e s’ëmës!» shau Syrjai nëpër dhëmbë.

«Si është e mundur?» pyeti Fredi Babo. «Jemi në mes të një pylli.»

«Dhe në mes të ditës pale. Duhej të gumëzhinte, apo jo?»

Hila u kthye nga Kiçua. «E çfarë mendon të jetë?»

Kiço Kresta, i cili nuk besonte tek rastësitë, u mat të përgjigjej, por një zë e ndërpreu.

Në momentin e parë iu duk se ishte zëri i ndonjë kafshe të vogël, por pastaj zëri u përsërit dhe atëherë, të katër burrat, e kuptuan se bëhej fjalë për një fëmijë. Syrja Duda tha se ishte me siguri një vajzë. Fredi Hila nuk i dha më shumë se tetë pranvera dhe Fredi Babo ishte i të njëjtit mendim. Kurse Kiço Kresta kishte një farë ideje se për cilën vajzë bëhej fjalë, por e mbajti këtë detaj për vete.

Zëri i vajzës, që përplasej sa në një trung në tjetrin, thërriste një emër.

Lili.

Ja përse Kiçua e kishte një farë ideje se kush ishte vajza, që endej në pyll, në atë orë të mesditës.

Dhe përsëri, ajo teoria e tij mbi rastësinë, i tingëlloi në tru si një kambanë kishe.

Pa humbur kohë, Kiçua u drejtua andej nga vinte zëri i vajzës dhe tre të tjerët e ndoqën pas.

«Eeeeeeej!» thirri Syrjai.

Heshtje. Për një moment u duk sikur vajza, që kërkonte Lilin, kishte vendosur të kthehej andej nga kishte ardhur, duke i shmangur. Por, mbas vetëm disa sekondash, ajo thirri përsëri: «Lili?» dhe Syrjai bëri me dorë andej.

Përshkuan vetëm disa metra dhe pastaj ndaluan me të dalë tek një shteg i ngushtë. Në mes të tij, një vajzë e vogël i shikonte e habitur dhe, njëkohësisht, e frikësuar. Dukej me të vërtetë vetëm tetë vjeçe, madje edhe më pak. Kishte veshur një xhup të kuq dhe në duar kishte dorashka me po të njëjtën ngjyrë. Në kokë kishte një kapuç të zi, prej nga i dilnin kaçurrela të verdha. Një palë çizme të zeza i arrinin deri tek gjunjët e mbuluar prej xhinsesh gri.

«Elda», tha Kiçua, duke iu afruar ngadalë. «Ti e ke emrin Elda, apo jo?»

Vajza e vogël hezitoi për një moment, pastaj tundi kokën në shenjë pohimi.

«Je çupa e Bedriut?»

Elda pohoi përsëri me kokë.

«E Bedri Sukos», u shpjegoi Kiçua të tjerëve dhe pastaj u kthye sërish nga vajza. «Me kë ke dalë këndej?»

Elda pa me radhë të tre burrat dhe mbasi arriti në përfundimin se nuk ishin ‘burra të këqij’, bëri një hap drejt tyre. «Unë… unë dola me Lilin, por ai më iku dhe më la dhe unë po e kërkoj por nuk po e gjej», tha pastaj me një frymë.

Hila dhe Syrjai shkëmbyen një vështrim të shpejtë me njëri – tjetrin.

«Si shumë të humbur sot», vërejti Fredi mbas tyre.

«Po të kthehem në shtëpi pa Lilin, babi do më rrahë», vazhdoi Elda dhe sytë iu mbushën me lot.

Kiçua iu afrua dhe u ul në gjunjë përpara saj. «Jo, moj zemër e vogël jo. Babai nuk do të të bëjë asgjë, ta them unë.»

«Po Lili është qeni i tij.»

«E di, e di, por mos u bëj merak se do ta gjejmë ne, apo jo burra?»

Të tjerët pohuan njëkohësisht.

«Më thuaj tani, Elda. Ku e humbe Lilin?»

Elda tërhoqi hundët, fshiu sytë me mëngën e xhupit dhe vetëm pastaj foli. «Po ja. Ne në fillim shkuam tek burimi i Kulluar, pastaj morëm shtegun e Sorkadhes derisa arritëm tek lëndina e vogël.»

«Duket kjo që është vajza e një rojtari», ia priti Hila, duke qeshur.

Elda ngriti sytë dhe vuri buzën në gaz. Pastaj vazhdoi: «Atje, Lili, filloi të lehte me të madhe dhe të më tërhiqte fort. Unë… unë u mundova ta mbaja por ai… ai ishte më i fortë se unë dhe më iku.»

«Nga iku?» Dëshiroi të dinte Syrjai.

«Iku teposhtë shtegut të Ngushtë. U-unë e ndoqa por nuk e gjeta dot dhe tani… tani…» Sytë e Eldës u mbushën sërish me lot.

«Shëët», u mundua ta qetësonte Kiçua. «Tani do ta kërkojmë bashkë, mirë? Mos qaj!» Kiçua u kthye nga Fredi. «E ke numrin e Bajramit?» I tha.

«Më duket se po, po pse?»

«Shih në e ke dhe merre.»

«Do lajmërojmë policinë tani?» u hodh Hila.

«Pse çfarë do që të bësh ti?»

«Unë them të marrim shtegun Kryesor deri sa të dalim në anën tjetër. Tre janë vendet ku mund të jenë Keli me Lulin.»

«Hila ka të drejtë», ndërhyri Syrjai. «Deri tani kemi parë vetëm një prej tyre. Na mbeten edhe dy të tjerë dhe këto janë përpara nesh.»

Kiçua u ngrit në këmbë dhe shkundi gjunjët prej dëborës. «Ju nuk kuptoni. Këtu po ndodh diçka. Nuk e di se çfarë, por jam i sigurt se diçka po ndodh. Zagarët e mi nuk kanë bërë kurrë më parë atë që bënë sot që me sabah. Po ashtu, besoj, edhe qenushi i vajzës. Për të mos folur pastaj për Kelin dhe Lulin.”

«Sa tragjike që e bën edhe ti Kiço», ia ktheu Hila. «Nuk është hera e parë që po dalim të kërkojmë dikë në pyll.»

«Ke të drejtë, por asnjëherë për këta që po kërkojmë sot.»

«Sidoqoftë, unë them të mos e thërrasim akoma policinë.»

«Mos u lodhni kot, ndërhyri Fredi Babo. «Edhe të duam, nuk e lajmërojmë dot. Jo që këtu të paktën.»

Të gjithë u kthyen nga Fredi.

Fredi Babo tha: «Celulari nuk ka valë.»

*NJË ZYRË. DY ORË MË VONË.

«Ka ndonjë problem?» Bujar Kureshni mbylli derën mbas vetes dhe ndali përpara tavolinës së kolegut të tij. Që kur Bajrami i kishte kërkuar në telefon të vinte në zyrë, nuk kishte reshtur së menduari të këqija nga më të ndryshmet. Teuta nuk kishte dashur që ai të largohej pa gjetur më parë qenin, por Bajrami i kishte thënë se ishte me të vërtetë urgjente dhe tani, që ai ishte aty, nuk duronte dot më.

Bajram Jakuni drejtoi trupin në karrige, pastaj u ngrit në këmbë. «Nuk janë kthyer akoma», tha.

«Këtë e di», ia ktheu Bujar Kureshni. Nëse do të ishin kthyer, do të kishte parë makinat përpara godinës. «Por ndoshta ngaqë nuk kanë gjetur gjë akoma. Pastaj nuk është se duhet të ktheheshin tani, apo jo?» Bujari i hodhi një sy të shpejtë orës: 14.30.

Bajrami vuri buzën në gaz. «Oh, Jari, ti e ke fjalën për çunat tanë?»

«Pse, ti për kë e ke fjalën?»

«Atëherë nuk ditke gjë?»

Bujari bëri një hap të vendosur drejt tij. Tani po i ngriheshin edhe nervat. «Çfarë dreqin do të thuash? Nxirre!»

Bajrami mori frymë thellë. «Mbrëmë, dy gjahtarë, Kel Biba dhe Lul Tufa nuk bënë kthim në shtëpi. Sot herët në mëngjes, katër miq të tyre dolën për t’i kërkuar. Nuk janë kthyer akoma.»

Bujar Kureshni hapi krahët: ende nuk kishte kuptuar gjë.

«Syrja Duda, Fredi Babo, Fredi Hila dhe Kiço Kresta. Gruaja e këtij të fundit mori në telefon dhe donte të denonconte faktin. Sipas saj, kishte qenë vetë Kiço që e kishte udhëzuar të lajmëronte policinë nëse nuk do të ktheheshin, ose nuk do të merrnin ndonjë lajm prej tyre deri në mesditë.»

«Nuk kuptoj», filloi Bujari. «Unë… »

«S’kam mbaruar», tha Bajrami. «Qëparë, Bedri Suko denoncoi për humbjen e së bijës, Eldës, e cila kishte dalë për një shëtitje bashkë me qenin e tyre. Sipas Sukos, kjo është hera e parë që vajza e tij mungon në orarin e drekës.Po ashtu edhe Lili, qeni i tij.»

Telefoni mbi tavolinën e punës së Bajramit tringëlloi. Dy burrat u panë në sy. Pastaj Bajrami u përgjigj. Kur, dy minuta më vonë, uli receptorin, fytyra e tij kishte marrë ngjyrën e një çarçafi të shpëlarë.

«Ishte gruaja e Sokol Hajdarit», tha. «Bledari, djali i tyre, ai që loz me të rinjtë, ka dalë si zakonisht për vrapin e mëngjesit bashkë me qenin e tyre, por nuk është kthyer më. E as qeni. Prej orës tetë, Sokoli bashkë me të vëllanë, Nikollën, kanë dalë për t’i kërkuar. Asnjë prej tyre nuk është bërë i gjallë deri më tani.»

Bujar Kureshni psherëtiu. «Po çfarë dreqin po ndodh sot xhanëm, ëh?»

Bajram Jakuni nuk foli.

*KUDO. TANI.

Ka diçka atje jashtë. Kështu thonë. Dhe shkojnë të shohin. Po. Shkojnë të shikojnë dhe thonë se shkojnë për të kërkuar atë apo këtë tjetrin, por në të vërtetë shkojnë të shikojnë. Tashmë e kanë kuptuar se atje jashtë ka diçka. Duan të dinë se për çfarë bëhet fjalë. Duan të shikojnë me sytë e tyre. Ende nuk arrijnë të besojnë atë që kanë ditur ngahera.

Atje jashtë ka gjithmonë diçka.

*DIKU ATJE JASHTË. NË TË NJËJTËN KOHË.

Diçkaja atje jashtë u kënaq. Tani kuptonte gjithçka. Sepse, tani, kishte një mendje të veten, kishte një bagazh njohurish të vetin: të pasur, të larmishëm. Tani kishte mësuar… pothuajse gjithçka: ndonëse në fillim e kishte pasur shumë të vështirë të lidhte e të kombinonte ato që merrte pak e nga pak, tani, gjithçka ishte… pothuajse shumë e qartë. Madje, tani, dinte edhe emrin e saj: diçka. diçka atje jashtë. Dikush edhe e kishte thirrur me emër tjetër, por nuk bëhej fjalë veçse për të njëjtë gjë: atë. Ajo ishte një diçka dhe ishte e frikshme. Por, në të njëjtën kohë, ishte edhe mahnitëse. Sepse ishte e re. Sepse ishte e pashpjegueshme. Brenda saj mund të kishte gjithçka. Përtej saj mund të ishte gjithçka. Gjithçka në një diçka. Ah, këta njerëzit! Diçkaja e dinte tashme që ata thërriteshin njerëz. Dhe vinin të gjithë nga i njëjti vend. E dinte se kjo nuk kishte të bënte me vendin, por me njerëzit dhe njerëzit, kudo të ishin, mbeteshin njerëz. Tani e dinte se kishte edhe vende të tjera; se ata nuk ishin të vetmit njerëz. Dhe diçkaja atje jashtë donte të dinte nëse edhe këta të tjerët, në këto vende të tjera, do ta thërrisnin me po atë emër. Shumë kurioze, diçkaja atje jashtë. Dhe e çuditshme, sepse në fillim nuk kishte qënë kështu. As që e njihte, në fillim, kuriozitetin. Mos ndoshta e kishte falë asaj që kishte përvetësuar prej gjithë atyre qënieve, qoftë me dy, qoftë me katër këmbë? Me siguri që po. Në fakt, nuk kishte se si të ishte ndryshe. Sidoqoftë, diçkaja atje jashtë donte të kënaqte këtë kuriozitet të sajin, tani. Po pra, edhe diçkaja donte të dinte diçka.

Dhe u vu në lëvizje.

#

© Enkelejd Lamaj 12/2006

(Publikuar për herë të parë :17/08/2009 @ Tirana Calling)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *