I VDEKURI I GJALLË

i vdekuri i gjalle

E kishin thënë shumë kohë më parë, por askush nuk e kishte besuar. Ndoshta sepse ai që e kishte thënë nuk ishte shumë i njohur, ose ndoshta sepse njerëzit ishin tepër të zënë për të menduar vetëm ato që kishte thënë Nostradamusi.
Shumë kishin guxuar dhe kishin shkruar rreth saj, por të paktë ata që e lexuan.
Akoma edhe më të paktë ata që e besuan.

 Kishte nga ata që i dedikuan filma, por sytë që panë ata filma, nuk arritën të mbushnin mendjen që një ditë… që një ditë toka do të revoltohej dhe do të villte jashtë çfarë kishte ngrënë.
Dhe ajo, koha, në të vërtetë, erdhi. I vdekuri u ngrit prej varrit dhe filloi të ecë nëpër rrugë. Tamam sikur banesës së fundit ku e kishin përcjellë t’i kishte dalë pronari dhe ta kishte përzënë.
Jashtë!
Mjaft më në gjumë!
Jashtë!
Në jetën e të gjallëve.
Erdhi koha.
Më në fund!
Dhe i vdekuri u zgjua. Shtriu krahët e tij, diku ende të mbuluara prej mishit, diku thjesht kockë e diku, fole krimbash dhe vermesh. Me duar çau arkivolin e kalbur. Me gishta gërmoi dhèun. Pllaka e mermertë u lëkund, pastaj u rrëzua; korniza e rrumbullaktë u ça dhe fotografia që ajo mbarte ra përmbys; lulet e vendosura në korrispondecë të kokës së tij, u përpinë prej tokës që hapej. E kështu, ndërsa hëna shprehte refuzimin e saj për të qënë dëshmimtare, duke u fshehur mbas reve, ai erdhi sërish në jetë.
I vdekuri.
I gjallë.
Në rrugët e qytetit filloi të ecte.
I uritur.
Në fillim çdo gjë e gjallë që i afrohej pranë, kthehej në ushqim. Çdo gjë kurioze që ecte e që merrte frymë e që i afrohej më shumë seç duhej, ai e kafshonte.
Pastaj e kafshonte përsëri.
E përsëri.
E përsëri.
Gjersa i gjalli të kthehej në të vdekur.
E pastaj, në qoftë se i gjalli i kthyer në të vdekur ishte me fat (nëqoftëse kemi të bëjmë me fat), kthehej në një të vdekur të gjallë, që do të thoshte se ishte gati për të kafshuar çdo gjë kurioze që ecte e që merrte frymë e që i afrohej pranë; në të kundërt – po qe se fati, ato momente, të ishte i zënë diku tjetër – pjesët e trupit të tij fillonin të lëviznin nëpër rrugë, secila prej tyre për hesap të vet, ose, më keq akoma, do të hahej i tëri, derisa t’i ngeleshin vetëm pjesët e patretshme: kockat.
Po. Sepse i vdekuri kishte kohë që nuk hante.
Ishte i uritur.
Shekuj pa përtypur gjë.
Por, sidoqoftë, kjo gjë ndodhte në fillim. Më vonë – jo shumë vonë – i vdekuri që jeton, ndaloi së kafshuari kuriozët që ecnin e që merrnin frymë e që u afroheshin pranë.
Filloi të kafshonte të frikësuarit që ecnin e që merrnin frymë.
Sepse të gjallët filluan të mos afroheshin më.
Kurse ai… ai filloi të kërkonte të afrohej.
Filloi të mundohej të afrohej.
Në fillim i vetëm, por pastaj, sikur ta kuptonte se ashtu nuk kishte për t’ia dalë dot, filloi të organizohej. Gjeti një shok; dikë të sojit të vet dhe filloi t’i qëndronte pranë. Në dy, e kishin më të lehtë të gjenin ata që ecnin e që merrnin frymë; jo dhe aq shumë të lehtë, por sidoqoftë, më të lehtë sesa kur ishte i vetëm.
Por edhe në dy ishin përsëri pak. Ata që ecnin e që merrnin frymë ishin më të fortë, prandaj dhe nga dy u bënë tre e pastaj nga tre u bënë katër e kështu me rradhë, gjersa u bënë grupe të mëdha.
Sepse në grupe, ishte më të lehtë të sulmonin.
Dhe kjo gjë, filloi të përbënte me të vërtetë një problem të madh.
Shumë të madh.

Në grupe, i vdekuri i gjallë nuk mund të ndalej.

(Levico Terme, Dhjetor 2003)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *