Tag Archives: fytyra tjeter e nates

Adhuruesi i fishekzjarrëve (tregim)

fytyratjeterenates

Ai ngrihet prej gjumit të drekës, si zakonisht, në orën katër pa një çerek. Si gjatë gjithë asaj jave, nëna i ka përgatitur diçka për të futur në gojë; një copë shëndetli, një portokall dhe pastaj kafeja, që do të pinë të dy. Ai lan sytë dhe, pasi puth një herë në faqe nënën, ulet të hajë ngadalë, duke dëgjuar lajmet e pasdites. Atmosfera festive tashmë është shuar pothuajse kudo, në të gjithë vendin. Njerëzit i janë rikthyer zakoneve ditore dhe jeta ka rimarrë ritmin e saj të zakonshëm. Në të gjithë qytetet e vendit, rifilluan shkollat. Nxënësit iu rikthyen studimeve dhe mësuesit, planeve të tyre, ndërkohë që…

Ai mbaron së ngrëni dhe ngrihet. Si gjithmonë, nëna e lut që t’i lërë gjërat aty, se i rregullon ajo, por ai ka qejf ta ndihmojë. E ëma e puth në ballë dhe ai e përqafon fort.

E do shumë.

I vjen në mëndje imazhi i babait, të cilin nuk arriti ta njohë kurrë dhe mendon se e do me të vërtetë shumë.

I vjen në mëndje Dori dhe dashuria për mamanë dyfishohet.

Ai shkon në dhomën e tij, që të bëhet gati për shëtitjen e zakonshme, ndërsa nëna i vë në zjarr kafenë. Atij i pëlqen më shumë kafeja ekspres, por i pëlqen të rrijë me mamanë e të pijë një cigare me të. Është i vetmi njeri për të cilin jeton.

Ose jo, prit: është edhe Olsi.

Olsi! Tani i duhet të dalë. I duhet ta takojë. I duhet t’i flasë paksa, për çfarë ka ndodhur këto kohët e fundit. Se si po i shkon jeta. Olsi është vetëm një fëmijë dhe ka nevojë për mbështetje, ka nevojë që dikush t’i qëndrojë pranë e ta mësojë se çfarë është e mirë dhe çfarë është e keqe, se çfarë duhet të bëjë e çfarë nuk duhet. Sepse prindërit e tij e kanë lënë pas dore dhe tani i takon atij që t’i flasë në lidhje me disa gjëra. Gjëra të vogla, ndoshta, por shumë të rëndësishme.

Jashtë, nata ka filluar të mbulojë qytetin me mantelin e saj të zi. Ai nuk duhet të vonohet. Sa herë që ai del jashtë, mëma e tij është në merak të madh. Është kohë e keqe. Ajo nuk dëshiron që të ndodhë çfarë ndodhi dy vjet më parë. Këtë herë, zemra e saj e lodhur, nuk do ta përballonte dot më.

Ai e qetëson. Do të dalë vetëm sa të takojë një mikun e tij të vogël dhe do të kthehet. Kaq! Dhe sa më shpejt të dalë, aq më shpejt do të kthehet. As atij nuk i pëlqen të rrijë shumë jashtë në këto kohë.

Jashtë nuk është edhe aq ftohtë, po të mendosh se jemi në Janar, por zinxhirin e xhupit ama, e mbyll gjer në grykë. Del në rrugë dhe ecën ngadalë. Mban duart në xhepat e xhupit dhe, me sytë e picërruar, shikon ato që kanë mbetur prej zbukurimeve të festave të fundvitit, nëpër vitrinat e dyqaneve, apo lokaleve pafund. Njerëz të shumtë venë e vijnë nga të gjitha anët. Ja, një tufë të rinjsh, duke qeshur me njëri – tjetrin, hyjnë në një lokal! Diku më tutje, dy vajza kanë ndaluar përpara vitrinës së një dyqani dhe sodisin me sy ëndërrues një fustan nusërie. Sa do u pëlqente që një ditë të vishnin një të atillë!

Ai i shikon dhe u buzëqesh. Njëra prej tyre ia kthen dhe, çuditërisht, skuqet lehtë në fytyrë, sikur ta ndjejë që ai i ka lexuar mendimet aq sekrete të saj. Ai vazhdon rrugën përpara, i qetë, brenda xhupit të tij, kurse vajza, që u skuq, diç i pëshpërit shoqes dhe ato të dyja largohen në drejtimi të kundërt me të, andej dhe nga kanë rrugën.

Ai konsultohet me orën. Pesë e gjysmë. Me siguri Olsi duhet të ketë dalë tani. Mund të jetë pranë ndonjë lokali tashmë, ose edhe brenda tij, me kutinë e zakonshme të kartonit në duar, duke u munduar të shesë ndonjë paketë cigareje, apo një kartë AMC–je ose Vodafon–i.

Me, në xhep, ndonjë kapsolle, apo ndonjë lloj tjetër fishekzjarri.

Fishekzjarrë!

Ai ndalet dhe hedh sytë përreth. Në të djathtë të tij, dy sy të mëdhenj pas dy xhamave zmadhues, po e vështrojnë nga fundi i një tezgë me lloje të ndryshme fruta – perimesh, lodrash për fëmijë, paketa pafund cigaresh dhe një sërë asortimentesh të tjera, që ai resht së rendituri. Vë buzën në gaz.

Shitësja me syza ngrihet në këmbë. – Hë djalosh, dëshiron  ndonjë gjë?

Ai tund kokën në shenjë pohimi, duke vazhduar të buzëqeshë. Nxjerr dorën e djathtë jashtë dhe zbërthen zinxhirin e xhupit gjer në gjysmë. Pastaj fut dorën tek xhepi i brendshëm i tij dhe nxjerr portofolin.

– A më jep një fishekzjarr? Ndonjë nga ata të mirët.

– Që të bëjë sa më shumë zhurmë, thuaj, – ia kthen shitësja.

Ai qesh. Nuk i merr aspak ters ato fjalë, që, gjithsesi, janë të vërteta.

Shitësja i tregon fishekzjarrë të llojeve të ndryshme. Ai zgjedh një që të mund të mbahet lehtë me vete. Paguan lekët dhe bën të ikë, por sapo bën disa hapa, ndalet sërish. Po, ka harruar diçka! Kthehet në hapat e vet.

– Hë, – i thotë shitësja, duke buzëqeshur. – Harrove ndonjë gjë?

Ai ul kokën si i zënë në faj. – Edhe dy kapsolle, – thotë, duke fërkuar veshin e majtë.

– Për juve s’kanë mbaruar festat akoma, eh? – i thotë ajo, duke i zgjatur disa të tilla. – Apo nuk i do për vete?

Ai merr dy kapsolle me numër dhe mendja i shkon sërish tek Dori. Dori i tij. Sa shumë e ka dashur! Sa shumë që e do akoma! Por ajo ka ikur, ka ikur përgjithmonë dhe e ka lënë të vetëm.

– Sepse, të them të drejtën, – vazhdon shitësja, ndërsa zgjatet të marrë pesëdhjetë lekëshin, – pa ofendim, nuk më duket se ke moshën për të luajtur me të tilla gjëra.

Ka të drejtë, ai e di. Në një farë mënyre, ka hequr dore prej fishekzjarrëve dy vjet më parë.

– Ke të drejtë, nuk i dua për vete, – vë buzën në gaz. – Të paktën jo të gjitha.

– Ki kujdes të keqen nëna! – I thotë shitësja. – Se mos vret ndonjë njeri me to. Janë shumë të këqija.

Ai ndalon një çast dhe e shikon në sy. Shumë e bukur kjo! Por ai nuk është një fëmijë. Olsi po që është i tillë. Dhe ai prandaj do ta takojë sonte.

Përshëndet shitësen e mirë, e falënderon për këshillën, mbërthen xhupin sërish dhe vazhdon rrugën i qetë. I duket sikur koha është freskuar pak më shumë, por përsëri mirë, kur mendon se është Janar.

Njerëzit i janë kthyer të përditshmes, por edhe të përnatshmes. Që tani, përpara diskotekave dhe PUB–eve, që shikon poshtë pallateve të lartë, adoleshentë e të rinj mbajnë radhë për të hyrë brenda. Edhe atij do t’i pëlqente të shkonte për të kërcyer sonte. Ka kohë që nuk shkon. Shumë kohë! Që kur Dorela e la të vetëm.

Ah, Dorela! Ai e di shumë mirë që nuk qe Dori, ajo që la të vetëm. Oh jo! Problemi i vetëm ishte se ai dhe Zoti kishin mendime të ndryshme në lidhje me atë gjë. Duke e lënë vetëm me nënën e tij.

Dhe Olsin.

Ai kalon rrugën e mbytur prej makinave dhe del në trotuarin tjetër. Për të dalë tek rruga – 5 Janari– , rruga me lokalet më të mira të qytetit, i duhet të kalojë nga shëtitorja, që më pas të kthejë tek Bashkia. Por është edhe një rrugë më e shkurtër, midis dy pallateve dhe ai e njeh shumë mirë atë rrugë. Aty e ka takuar për herë të parë Olsin e tij.

Duke nxituar, kalon dyqanin e kancelarisë, kthehet në të majtë dhe hyn në një rrugë të ngushtë. Është një rrugë e vogël, e cila shtrihet midis dy lagjeve të reja, pastaj kthehet në të djathtë dhe hyn në rrugicën midis dy pallateve. Vetëm pesëdhjetë metra për të dalë tek një lokal i zakonshëm.

Dhe ja, fati i qesh përsëri! Vetëm disa hapa më përpara është Olsi. Ashtu siç e kishte menduar ai. Me kutinë e kartonit të tij në njërën dorë dhe me një cigare të ndezur në tjetrën. Është i vetëm dhe nxiton të arrijë, sa më parë, tek lokali në anën tjetër. Në heshtje i lutet Zotit që të arrijë të shesë diçka.

Ai e thërret nga pas në emër.

Olsi ndalon dhe kthen kokën. Thith cigaren e tij, ndërsa mundohet të dallojë fytyrën e atij që thirri.

Ai e thërret të ndalojë e ta presë. Ka diçka për të.

Do ndonjë paketë? Do ndonjë kartë telefoni? Apo ndonjë çakmak?

Oh jo, asnjë prej tyre. Ai nxjerr nga xhepi fishekzjarrët dhe ia tregon. Olsi e shikon me habi. Ai i zgjat tubin me fishekzjarrë. Olsi e shikon me inat. Nuk është hera e parë që dikush tallet me të. Bëhet t’i kthejë kurrizin, pa i thënë asnjë fjalë. Ai, për një moment, ngelet i habitur. Çfarë ka? Pse nuk i do? Olsi?! Si ka mundësi? Atij i pëlqejnë aq shumë fishekzjarrët!

Ka bërë edhe atë që të jetë një adhurues i madh i tyre.

E kap prej krahu dhe e rrotullon nga vetja. Olsi kërkon të çlirohet, por forca e tij është gati dy herë më e madhe. Po çfarë ka xhanëm, Olsi?! Apo nuk është Olsi i tij ai? Jo, tani e kupton. Ai nuk është Olsi i tij. Për pak sa nuk bëri të njëjtin gabim që bëri edhe vitin e kaluar. Edhe vitin e kaluar, ai Olsi kishte qenë me flokë të zinj. Njësoj si ky Olsi sot. Por Olsi i tij i ka të verdha. Të paktën kështu thanë dëshmitarët, gazetat e ndryshme, policia, dy vjet më parë.

Po, por kanë kaluar dy vjet tashmë. Ai mund të ketë lyer flokët. Po, natyrisht, ai ka lyer flokët. Ai është Olsi i tij! Njësoj si ai i vitit të kaluar. Ja përse, edhe ky, i ktheu kurrizin dhe bëri sikur nuk e njohu! Ja përse kërkoi të largohej menjëherë! Sepse e njohu. Sepse e kuptoi. Sepse iu kujtua djaloshi me pardesynë e zezë, ditën e fundit të mijëvjeçarit të dytë, tek ecte përkrah vajzës me kaçurrela të kuqe. I erdhi në mendje fytyra e tij, kur ai fishekzjarr, i lëshuar prej asaj dore të vogël, i fërshëlleu rrëzë veshit dhe qëlloi vajzën në njërin prej dy syve të saj jeshil. I njohu zërin e tij, tek thërriste me të madhe emrin e saj, tek kërkonte ndihmë në mes të trotuarit.

Po, ai ishte Olsi i tij dhe për këtë nuk kishte asnjë dyshim. Ishte Olsi i tij.

Ai fut dorën në xhepin e pasmë të xhinseve dhe nxjerr që aty çelësin papagall. Ai është Olsi. Është nxënësi i tij dhe ai është mësuesi. Tani është ora e fishekzjarrëve.

Ai është Olsi i tij dhe çelësi papagall ngrihet dhe bie mbi kokën e tij. Kartoni bie përdhè dhe paketat e cigareve hapen në trotuar.

Ai është Olsi i tij, që dy vjet më parë lëshoi një fishekzjarr me rastin e ndërrimit të viteve dhe ndërroi jetën e tij.

Papagalli ngrihet dhe bie sërish.

Ai është Olsi i tij dhe ai ka bërë një premtim.

Papagalli ngrihet dhe bie për herë të fundit.

Ai fut çelësin e skuqur në xhepin e pasmë dhe pastaj me anë të po asaj dore nxjerr, nga xhepi i xhupit, një prej dy kapsollave. Ka edhe një shkrepëse në po atë xhep. E nxjerr edhe atë. Me njërën dorë mban nofullat e djalit të vogël, i cili tashmë, nuk mundohet më të largohet. Me dorën tjetër, ndez fishekzjarrin.

– Gëzuar Vitin e Ri, Olsi! – I thotë ai, ndërsa i fut kapsollën në gojë.

Pastaj i vendos një prej tubave me fishekzjarrëve midis duarve. Ia ndez, pastaj shikon fishekzjarrët që ngjiten të shpojnë dhe ndriçojnë qiellin e errët.

Një çast më vonë, është përsëri midis njerëzve të tjerë. Është përsëri midis rrjedhës së zakonshme të jetës. Është përsëri djali që do aq shumë nënën e tij.

Është përsëri në kërkim të Olsit të tij.

Fytyra tjetër e natës (tregim)

fytyratjeterenates

Është nata perfekte. Është nata e duhur. Përpara tyre, hëna e plotë është shtrirë sa gjatë e gjerë mbi liqen dhe shikon. Dëgjon. Ata të dy janë përkrahu dhe ecin si të magjepsur. Ai mundohet të durojë edhe pak. Ajo jo. Ajo dëshiron të mbarojë shpejt. Sa më shpejt të jetë e mundur.

Janë puthur, por kishin qenë shumë afër. Sapo kishin dalë prej diskotekës, e motra e vogël kishte kërkuar të shkonte në makinë. Kishte qëndruar gjatë gjithë kohës në pistë, duke kërcyer, ndërsa ajo bënte njohjen e radhës. Ndihej shumë e lodhur.

Ata të dy, jo ama.

Sepse kjo është nata e tij. Pas shumë kohësh.

Sepse është edhe nata e saj. Ashtu si çdo natë.

Motra e vogël kishte hyrë në makinë dhe ishte shtrirë menjëherë në ndenjësen e pasme, kurse ata kishin ndaluar aty, midis makinës së saj dhe reklamës së ndezur të parkingut.

Ai i kishte treguar hënën në qiell.

Ajo i kishte thënë që e njihte shumë mirë: këtë natë, hëna është e plotë, për të ndriçuar botën e tyre.

Ai e kishte mbështetur ngadalë pas makinës së saj dhe i kishte fërkuar krahët. Kishte buzëqeshur. I kishte thënë se ishte shumë e bukur; se kishte qenë me fat që e kishte takuar aty, atë natë; se, po të hidhte sytë përreth e të shikonte, do vinte re se si qe tkurrur ajo pjesë e botës thjesht dhe vetëm për shkak të prezencës së saj.

Ajo kishte qeshur… duke qenë e kujdesshme tymos e hapte gojën më shumë nga ç’duhej. Kishte ulur sytë dhe i kishte ngritur përsëri, sikur ai të kishte qenë komplimenti i parë që merrte në jetën e vet.

Ai i ishte afruar edhe më pranë. Me dorën e djathtë i kishte çuar një pjesë të ballukeve të verdha pas veshit.

Ajo i kishte fërkuar kraharorin dhe, pastaj, duke i buzëqeshur, gjithnjë kujdesshëm, i kishte rrethuar belin.

Ai i kishte rrëshqitur dorën e majtë ngadalë, rreth belit të hollë, por e kishte ndaluar, kur ajo kishte arritur aty ku i fillonin vithet e rrumbullakëta dhe gishtin e vogël të dorës e kishte futur në pantallonat e saj.

Ajo kishte ngritur dorën e majtë dhe i kishte fërkuar krahun e djathtë, që, ndërkohë, e përkëdhelte pas qafës.

Ai e kishte shtrënguar rreth vetes dhe kishte ndier gjoksin e saj të madh të ngjishej mbas të tijit.

Ajo ishte lënë ta shtrëngohej; dhe kishte ndier ereksionin e tij të presonte aty ku duhej.

Ai kishte ndier aromën e trupit të saj dhe ajo kishte ndier aromën e  qafës së tij.

Ai kishte afruar ngadalë buzët e tij dhe ajo kishte pritur. Kishte mbyllur sytë.

Ai e kishte puthur.

Ajo i kishte kthyer të puthurën. I kishte dhënë edhe gjuhën e saj. Kishte marrë edhe gjuhën e tij dhe kishte lozur me të.

Ai kishte dashur të vazhdonte përgjithmonë ashtu.

Ajo kishte duruar… Kishin qenë shumë afër.

Ai i kishte rrëshqitur ngadalë dorën mbi qafë, për ti prekur më pas fytyrën e bardhë, engjëllore dhe ajo i kishte kapur ngadalë dorën dhe ia kishte larguar, por pa shkëputur gojën e saj prej të tijës.

Dhe ai nuk e kishte ndier. Kishte vazhduar ta puthte edhe pak, kurse ajo, kishte vazhduar të duronte…akoma… edhe pak… Kishin qenë shumë afër.

Ajo ishte tërhequr ngadalë. Ishin larguar prej makinës së saj. Kishin ecur përgjatë liqenit dhe tani…

…tani duhet të jenë në distancën e duhur. Janë mjaft larg. Vajza e vogël është në makinë, duke pritur. Ndoshta e ka zënë gjumi me të vërtetë… ndoshta është edhe ajo aty. Por ajo mund vetëm të presë. Ata janë larg makinës.

Por mbi të gjitha, janë larg diskotekës, larg rrugës, larg njerëzve.

Tani është ajo që i kap krahun dhe e rrotullon. Janë pranë një grumbulli varkash dhe ajo e mbështet pas njërës prej tyre. Vendos të dyja duart mbi vithet e mbushura të tij dhe e shtrëngon pas vetes. E shtrëngon dhe ndien se ereksionin i tij ka arritur kulmin. I fshik buzët me majën e gjuhës, por nuk e puth. E largon vetëm pak prej vetes, aq sa mjafton për të ulur duart tek rripi i pantallonave të tij.

Ai i vendos dorën e majtë mbi gjoksin e djathtë të saj: ia shtrëngon lehtë.

Ajo, duke kafshuar buzën e poshtme, fillon t’i zbërthejë rripin. Ai kërkon ta ndihmojë, por ajo ia largon dorën me shpejtësi. Atëherë ai e çon atë në kurrizin e saj. Poshtë bluzës së hollë.

Gishtat e saj zbërthejnë edhe zinxhirin e xhinseve blu.

Ai mbështet kokën rrëzë qafës së saj, fut hundën mes flokëve të gjatë dhe mbyll sytë. Aroma e tyre është kaq dehëse. Lëkura e kurrizit të saj është kaq e lëmuar, kaq e mrekullueshme.

Gishtat e butë dhe të ngrohtë të saj prekin penisin e tij… ia rrethojnë… ia shtrëngojnë… ia fërkojnë… Ai shtrëngon fort gjoksin e saj dhe ngul thonjtë në kurrizin e saj. Lëshon një psherëtimë kënaqësie…

Ajo rënkon lehtë, duke fërkuar faqen e saj në të tijën. Ai e kafshon lehtë në qafë.

Dhe ajo fillon të ndryshojë.

Ai i lëshon gjoksin dhe rrëshqet dorën tek e përparmja e pantallonave të saj. Dora e saj, brenda pantallonave të tij, shtrëngon… dhe lëshon… shtrëngon… dhe e majta e tij zbërthen rripin e pantallonave të saj, ndërsa e djathta i endet në lëkurën e kurrizit. Dora e majtë e tij hyn në pantallonat e saj… gjen llastikun e mbathjeve… e kapërcen edhe atë… shkon edhe më poshtë… akoma edhe më poshtë… gjersa gishti i tij, ai më i gjati, gjen hyrjen që kërkonte… dhe fërkon… e hyn… e rrotullohet… pastaj del… pastaj hyn përsëri…

Dhe ajo, nën të vetmet sy, ata të hënës, ndryshon plotësisht. Veshët i ngjiten pas lëkurës dhe majat e tyre zgjaten. Hunda i zvogëlohet e bëhet si një trekëndësh dhe vrimat e saj zmadhohen. Sytë i zgjaten në të dy anët e jashtme; ngjyra e tyre, nga jeshile kthehet në të zezë dhe bebet e tyre mbushen me të verdhë dhe kthehen të rrinë vertikalisht. Prej gojës, dy dhëmbë zgjaten mbi buzën e poshtme mishtore.

Dy dhëmbë me majë të mprehtë.

Ai nxjerr dorën nga mbathjet e saj dhe fillon t’i zbërthejë plotësisht pantallonat me kuadrate dhe atë çast, dora e saj pushon së kënaquri penisin e tij. Del jashtë pantallonave dhe bashkë me tjetrën, i shtrëngojnë qafën. Goja e saj hapet dhe dhëmbët e vampirit feksin për një çast nën dritën e hënës si të jenë dy xixëllonja të vogla. Brenda të njëjtit çast, humbasin në qafën e tij.

Ai dridhet. Zgurdullon sytë, por mendja e tij nuk është ende në gjendje t’i transmetojë se çfarë po ndodh. Është tepër i eksituar. Dy vija të kuqe i rrjedhin prej qafës në sup për t’u thithur më pas nga jaka e këmishës. Muskujt e qafës i mpihen. Një zhurmë, si të thithësh me pipë pikat e fundit të ujit në një gotë, i shurdhon veshët. Ka nevojë të gëlltisë një lëmsh që i formohet në fyt, por nuk arrin dot.

Arrin të hapë gojë dhe të bërtasë.

Por jo më kot ajo ka duruar, megjithëse aroma dhe tingulli i rrjedhës gjakut së tij nëpër vena, e ka tërbuar gjatë gjithë kohës. Janë larg. Askush nuk mund të dëgjojë. Askush nuk mund të shikojë. Që askush mos ta shqetësojë gjatë orarit të ngrënies.

Ai përpëlitet nën kapjen e saj të fortë, por nuk arrin të çlirohet dot. E shtrëngon nga pas me gjithë fuqinë e një njëzet e tre vjeçari, por ajo ka fuqinë e një të shekulloreje. Pas përpjekjes së tretë, heq dorë plotësisht. Ndien trupin t’i mbushet me mornica të akullta dhe një çast më pas, ndien veten të bjerë.

Ajo e ka lëshuar.

Shtrihet nën këmbët e saj. Çon dorën tek vendi ku sapo është kafshuar dhe ndien gjakun t’i rrjedhë mes gishtërinjve. Këmbët e tij dridhen herë pas here si të goditen nga rryma elektrike. Vështron krijesën që qëndron në këmbë. Dhëmbët e vampirit i shkëlqejnë nën dritën e hënës së plotë. Ata janë lyer me gjakun e tij. Rrahjet të zëmrës sa vijnë e bëhen me të dobëta dhe ai fillon të mos ndjejë.

Ajo ulet në gjunjë pranë tij. Ai, mundimshëm, arrin të zgjasë dorën drejt saj. Ajo ia merr në dorën e vet. Nuk është më aq mëndafsh, nuk është më aq e afshët. Gishtat e saj janë zgjatur dhe deformuar, lëkura është si ashpër dhe e akullt.

Ajo sheh hënën,  mbledh dorën e lirë grusht dhe e ngre lart, drejt saj. Bërtet. Por e bërtitura e saj i ngjan më tepër një ulërime. Një ulërime ujku. Një ulërime triumfi.

Ose thirrje.

Hëna, sikur ajo ulërimë të jetë ngjitur gjer atje lart, rrëmben një grumbull resh që po kalojnë atypari dhe fshihet pas tyre. Hapa të lehtë dëgjohen pas kurrizit të tyre. Ai nuk e kthen kokën andej. As ajo. Përkëdhel flokët e zinj të tij dhe heq ngadalë dorën që ai ka vënë në qafën e vet. Hedhësi i hapave të lehtë afrohet dhe ulet pranë saj. Është një vajzë e vogël.

Ajo i buzëqesh me dhëmbët e kuq.

Vajza e vogël ia kthen, duke nxjerr në pah shenjën e familjes.

Më pas, me radhë, herë njëra e herë tjetra, vetëshërbehen.