Tag Archives: tregim shqip

Dora e djathtë (Tregim)

Tregim 

dora-e-djathte1

Nuk e kisha menduar ndonjëherë se, një ditë, do shkruaja vërtet. Që të shkruash duhet të lexosh dhe unë nuk mendoja se një ditë do kisha guximin e duhur për të prekur një libër me dorë. As që mund ta imagjinoja se, një ditë, unë do mund të shfletoja fletët e një libri, se do mund ta lexoja; se një ditë do i shikoja librat për atë që ishin në të vërtetë: libra. Por kjo ndodhte përpara se të zbuloja dorën time të djathtë.

I vogël, e urreva librin. Babai im lexonte shumë, tmerrësisht shumë; pothuajse çdo ditë vinte në shtëpi me një libër të ri dhe, me aq sa mbaj mend, babai im nuk bënte asgjë tjetër përveç se lexonte. Kur hante, kur dëgjonte radio, kur binte për të fjetur, kur nisej për në punë, e madje edhe kur shkonte në banjë, gjithmonë e kishte një libër e vete. Në shtëpinë tonë nuk ka pas asnjë bibliotekë të mirëfilltë. Librat e babait vendoseshin mbi çdo sipërfaqe të mundshme ku mund të qëndronte një libër. Madje edhe mbi vetë librat vendoseshin libra të tjerë.

Për mua, libri ishte thjesht një kuti e pështirë me kapak, me fletë që shfletoheshin, brenda dhe përreth të cilit jetonin banorë kancerogjenë, si pluhuri dhe baktere vdekjeprurëse nga më të ndryshmet. Natën, kur shtrihesha në krevat për të fjetur dhe mamaja fikte dritën, banorët kancerogjenë ngriheshin prej kutive të pështira, porsi xhinde të dalë prej xhenetit, mbështillnin krevatin dhe më pushtonin nga të gjitha anët, shtriheshin me mua, fërkoheshin pas lëkurës sime, ushqeheshin me mua, si të isha loja dhe ushqimi i tyre i preferuar.

Pjesën më të madhe të fëmijërisë e kujtoj si të kaluar gjithmonë zgjuar, prej frikës se mos, po të mbyllja sy e të flija, nuk do të zgjohesha më. Pothuajse çdo mëngjes, mamaja mundohej të më qetësonte se lëngu i kripur që më kishte njomur gjithë trupin gjatë natës ishte vetëm djersa ime, por unë e dija që në të vërtetë ai ishte sekrecioni që kishin lënë gjuhët kancerogjene që më kishin lëpirë gjatë gjithë natës, me qëllimin e vetëm për të më tretur dalëngadalë si një lëpirëse.

Por një ditë të bukur… një natë të bukur më saktë, një natë të gjatë dimri, pa hënë e pa yje, me shi e vetëtima e shkreptima e bubullima, me qiellin që dukej se nga çasti në çast do të rrëzohej mbi tokë, ja që zbuloj dorën time të djathtë dhe makthet e mia marrin fund.

Në fillim ishte shumë e bukur. Aq e bukur sa mezi më besohej të ishte e vërtetë. Dhe ishte lehtësuese. Të kapje kutitë e tmerrit me kapak, t’i shkundje, t’i shembje, t’i bëje që të mos shfletoheshin më, të merrje banorët kancerogjenë, t’u këpusje gjymtyrët një e nga një, tu shkulje gjuhën, sidomos gjuhën, pastaj t’u nxirrje kokërdhokët e syve vendit e, në fund, t’i merrje me shqelma e t’i lije pa shtëpi. Vetëm kështu ata do të shpërnguleshin dhe natën nuk do të vinin më tek krevati im.

Kështu ndodhi.

Sigurisht gjatë asaj periudhe babai im bëri ç’ishte e mundur të mbronte universin kancerogjen të pluhurit dhe grimcave të tjera vdekjeprurëse. Në fillim mori të gjithë universin kancerogjen dhe e mbylli në dhomën e tij, pastaj e transferoi në zyrën e tij të punës, pastaj ua shpërndau miqve të tij që e dinin se ç’ishte ai univers kancerogjen, ngaqë kishin nga një të tillë në shtëpitë e tyre. Por dora ime e djathtë nuk ndaloi. Kutitë me kapak dhe me fletë që shfletoheshin vazhduan të mbetnin vetëm kuti me kapak. E që nuk shfletoheshin më.

Një mëngjes, nuk e di përse, nuk e di se si, por babai hyri në dhomën time dhe pa gjithçka. Me klithi, më shau, më ra, më torturoi, më la pa ngrënë, më la pa pirë, më dëboi nga shtëpia dhe më thirri përsëri. Të nesërmen do më tregonte vendin, tha. Por të nesërmen nuk u zgjua dot më prej gjumit.

Dora ime e djathtë e kishte mbytur gjatë natës.

Atë ditë unë mbushja shtatë vjeç dhe njëkohësisht, mes meje dhe dorës së djathtë filloi lufta e vërtetë. Të rrimë shtrembër e të flasim drejt: mund edhe të më pëlqente se çfarë bënte me universin kancerogjen të pluhurit dhe miqve të tij, por si mund të pranoja atë që i bëri babait tim?

Vendosa të mos e përdorja më dorën e djathtë. U mundova ta hiqja nga mendja, u mundova të merresha me diçka tjetër, me gjithçka tjetër që nuk kërkonte përdorimin e dorës së djathtë. Por keqardhja dhe ndjenja e fajit bëri që kutitë me kapak dhe me fletë që shfletoheshin t’i shikoja ndryshe. Rrugës kur kaloja pranë ndonjë vitrine në të cilën ekspozohej ndonjë kuti e atillë, fillova t’i shikoj me qetësi e të mos më dukeshin më aq të tmerrshme. Një ditë bleva një. Shkova në shtëpi dhe fillova ta shfletoj, i shkunda pluhurin dhe zbulova që pluhuri ishte thjesht pluhur dhe asgjë më shumë. Zbulova gjithashtu që edhe bakteret e tmerrshme qenë të padukshme dhe aspak të denja për t’u përfillur.

Në të njëjtin çast e kuptova se nuk do ndaloja më, ndaj dhe gjëja e parë që bëra ishte t’i lutesha mamasë të më blinte një librari. Mamaja ma bleu dhe e vendosi në dhomën time.

I vetmi problem mbetej ajo që kërkonte përdorimin e dorës sime të djathtë. Tjetër gjë ishte përdorimi sporadik i dorës së majtë, tjetër gjë ishte përdorimi i përhershëm. Fillova kështu të praktikohesha më shumë. Jo vetëm atë, por çdo gjë të mundshme fillova ta bëja me dorën e majtë. Në fillim e kisha të vështirë, ashtu me një dorë, por me kalimin e kohës u mësova. Edhe dora e majtë u mësua. Tani ajo shkiste pothuaj njësoj si motra e saj dikur.

Kaluan dy vite, kaluan katër. Dora e djathtë rrinte dhe shikonte. Herë pas herë trokiste gishtat mbi tavolinën e punës, ose bënte gishtat t’i kërcisnin, por nuk ankohej. Shikonte dorën e majtë që nuk pushonte dhe rrinte. Dhe nuk ankohej. Të paktën këtë luks e kisha. Kush e di se çdo të kishte ndodhur sikur të kishim pasur gojë edhe tek duart!

Kaloi edhe një vit tjetër.

Pastaj, një mbrëmje, papritur e papandehur, m’u kujtua babai. Ndoshta ishte për shkak të përfundimit të librit tim të parë, ndoshta jo, nuk di ta them. Di vetëm që ndërsa qëndroja ulur në tavolinën time të punës, me dorën e majtë mbi tavolinë dhe të djathtën të ngjitur pas kofshës së djathtë, mu kujtuan përpjekjet e tij energjike për të mbrojtur librat e tij. Mu kujtuan sytë e skuqur dhe përpjekjet e tij për të mos lënë lotët të shpërthenin para meje dhe mamasë, atë natë që erdhi nga zyra dhe tha se edhe atë ditë kishte vazhduar të griste librat me duart e tij. Mu kujtua kur tha se po të vazhdonte kështu, do t’i priste të dyja duart, vetëm e vetëm që të reshte së grisuri librat e vet. M’u kujtua, pastaj, mëngjesi i natës kur nuk u zgjua më prej gjumit. M’u kujtua se si unë e gdhiva atë natë, ngaqë e dija që ai nuk do të zgjohej.

Atë çast vendosa që t’ia thosha të gjitha mamasë. E zgjova prej gjumit në mes të natës dhe me lot ndër sy i tregova gjithçka. Mamaja ime më dëgjoi me qetësi, pa më ndërprerë as edhe një çast të vetëm. E ulur në krevatin e saj, që prej vitesh nuk e ndante më me njeri, me gjunjët e përqafuara me njërin krah para gjoksit, e pashë të më dëgjonte me vëmendje, e pashë të mos shqiste as edhe një moment sytë prej meje, madje as kur zgjatej e ndizte cigaret radhë, njëra pas tjetrës e as kur hirin e tyre e shkundte mbi krevat. Pastaj, kur mbarova, mamaja ime qëndroi pa folur për disa sekonda të mira. Pastaj më tha që të shkoja e të flija se isha i lodhur.

Kaq.

As edhe një gjë më shumë. As edhe një koment tjetër. As edhe një psherëtimë të vetmuar, asnjë shikim të çuditshëm, apo ngritje vetulle si pikëpyetje. Asgjë prej gjëje. Unë thjesht duhej të shkoja në shtrat e të flija se isha i lodhur. Shumë pak më vonë, mbasi bëra çfarë më tha, e dëgjova të bënte një telefonatë.

Tashmë isha shumë i madh për të mos e ditur se çfarë ishte fantazia. Aq më tepër që ajo ishte edhe përbërja kryesore e atyre që gatuaja me dorën e majtë. Për rrjedhojë e dija që kishte shumë raste kur fantazia mund të bënte shakara të kripura.

Para se të flija, vendosa të provoj nëse ato që kisha rrëfyer në lidhje me babin, kishin qenë të vërteta, nëse dora ime e djathtë ishte ajo që ishte, apo gjithçka ishte thjesht një trill i mendjes sime; shaka e pacipë e fantazisë sime. Nëse do ishte kështu, atëherë telefonata e bërë prej mamit atë natë, do rezultonte vërtet shumë e dobishme. Apo nuk isha kureshtar të dija se me kë kishte folur! Por nuk e mora vesh kurrë se me kë kishte folur.

Fantazia ime nuk më kishte bërë asnjë shaka të pacipë.

Të nesërmen në mëngjes, mamaja ime nuk u zgjua prej gjumit.

Më zuri frika. Më zuri tmerri. Nuk kisha frikë se si do jetoja tani, i vetëm pa asnjë prind, nuk kisha frikë se me çfarë do ushqehesha. E vetmja gjë që më futi tmerrin deri në palcë ishte fakti që çfarë do të ndodhte nëse dikush zbulonte gjë për dorën time të djathtë. Do të ma lidhnin me fasha? Do të ma futnin në ndonjë kuti allçie që të mos e përdorja kurrë? Apo do ma prisnin?

Apo, më keq akoma, do ma përdornin?

Kur mbeta jetim, shkova të rritesha prej gjyshërve. Në fillim tek ata nga të babait, por ata vdiqën shpejt, njëri – pas tjetrit brenda një jave. Do doja të thosha që, në këtë rast, dora ime djathtë nuk pati fare gisht, por nuk është kështu. As dy muaj nga hyrja ime në atë shtëpi, gjyshi më kërkoi pak ndihmë në kopsht dhe unë nuk mund t’i thosha jo. Ndihma konsistonte në heqjen e ca barishteve të këqija anës gardhit. E kisha mendjen tek gardhi dhe kungulli kur diçka më shpoi mu në mes të pëllëmbës së majtë. Në pak sekonda pëllëmba m’u fry si një tullumbace dhe një paralizë shpotitëse filloi të më ngjitej me shpejtësi në krah. Mjeku që erdhi nuk qe në gjendje që, pa bërë analiza, të thoshte se për çfarë bëhej fjalë, megjithatë, më bëri në krah një gjilpërë, aga e së cilës ishte më e gjatë se vetë shiringa.

Në darkë, dora ime e djathtë kilikosi fashën me të cilën qe mbështjellë dora e majtë dhe unë nuk kisha se me çfarë ta ndaloja. Dhe i gjithë faji ishte i gjyshit që më kërkoi ndihmë për diçka që kishte një jetë të tërë që e bënte i vetëm.

Gjysh e gjyshe zunë shtratin dhe vdiqën me dhimbje brenda javës. Kështu ndodhi që më çuan tek ata nga mami.

Ata s’më pritën mirë. Sigurisht. E kishin kuptuar (kushdo do e kuptonte) që ku hyja unë, hynte vdekja. E në fakt, në krye të muajit, unë dogja dorën e majtë me qumësht të përvëluar dhe dy ditë më pas, gjyshja ime ra prej shkallëve dhe spërdrodhi zverkun. Dy ditë më pas gjyshi më çoi në shtëpinë e fëmijës. Por as kjo nuk e ndihmoi.

Mbaj mend se kam qenë duke menduar pikërisht për gjyshin, kur hekuri me të cilën teta Donika hekuroste teshat e fëmijëve të shtëpisë ra prej tavolinës drejt e në kurrizin e dorës time të majtë.

Më erdhi keq për gjyshin, por çfarë të bëja unë? Të nesërmen në mëngjes duhej të dorëzoja detyrat e shkollës. Sado që u mundova të përdorja dorën e vrarë, nuk munda. Maja e hekurit pothuajse ma kishte shpuar tejpërtej. Mendova të merrja raport e të mos shkoja, por nuk më lanë. Atëherë mendova të shkoja pa i bërë detyrat fare, si rrjedhojë u dënova që t’i bëja në klasë. Nuk kisha se ç’të bëja. Ndoshta do kishte qenë me mirë që gjyshi të më kishte mbajtur në shtëpinë e tij. Ndoshta nuk do e kisha vrarë më dorën e majtë.

Përfitova nga vdekja e gjyshit për të mos shkuar në shkollë për një kohë shumë të gjatë, kohë e cila i krijoi mundësi dorës së majtë të shërohej. Për shumë vite, dorën e djathtë nuk e përdora më.

Duhet të kem qenë njëzetedy a njëzetetre kur, më në fund, një shtëpi e re botuese botoi librin tim të parë. Kisha pak kohë që shoqërohesha me Vanën, e cila dy vite më vonë do të bëhej edhe gruaja ime dhe ca më vonë edhe mamaja e dy djemve të mi. Jetuam të lumtur e të kënaqur, si në ato përrallat e papërfunduara, gjersa edhe përrallës sonë i erdhi fundi.

Mbas pesëmbëdhjetë vitesh karrierë, nuk kisha fituar as edhe një çmim të vetëm letrar. Librat e mi nuk recensoheshin, për ta nuk shkruheshin artikuj nga kritikë dhe as nga ata që nuk ishin kritikë. Vetëm tani, këto vitet e fundit filluan të komentoheshin lart e poshtë nëpër internet. Vana më thoshte vazhdimisht se çfarë thoshte dikush andej, se çfarë thoshte dikush tjetër këtej dhe unë kurrë nuk e mora mundimin të merresha me ato gjëra, derisa një ditë, Vana më tha në lidhje me diçka që kishte thënë dikush tjetër në lidhje me librin tim të fundit.

U ula kështu, për të parën herë, përpara internetit. Dikush (një njeri që nuk i donte të mirën askujt dhe që kishte bërë edhe sa e sa herë të tjera të tilla gjërash) kishte marrë mundimin dhe kishte bërë një kërkim mbi librin tim të fundit dhe mbi disa gjëra që kishin ndodhur atë vit. Në fakt, më tepër sesa gjëra të ndodhura behej fjalë për gjëra të gjetura.

Në periferi të Tiranës ishte zbuluar një shtëpi publike vampirësh që ushqeheshin me kënaqësisë seksuale të klientëve të tyre. Ha!

Kam qëndruar mbi dyzetetetë orë pa lëvizur prej kompjuterit, nuk jam ngritur për asgjë tjetër përveç se për të shkuar në banjë; lexova gjithçka të mundshme, duke i marrë me radhë të trembëdhjetë librat e mi. Në përfundim të kërkimit isha i ezauruar nga fuqitë dhe nga nervat. Por mbi të gjitha isha i shokuar, isha i tmerruar.

Lart nga Maja e Arapit, tek Bjeshkët e Namuna, në Theth, mbas zhdukjes së shumë turistëve dhe alpinistëve, kryesisht të huaj, na ishte zbuluar një familje e çuditshme indigjenësh, që urinë e shuanin me shpirtra të vdekurish, kurse etjen me lot të gjallësh. Në Tiranë, në një vend të pagëzuar si Sharraland, ku grumbullohen plehrat e qytetit, mbas sinjalizimit të humbjes së disa fëmijëve, por edhe të rriturve të rrugëve që shkonin e kontrollonin mes plehrave për të gjetur gjësendi për të shitur e për të nxjerrë bukën e gojës, dikush kishte fotografuar një pafundësi gojësh të madhësive të ndryshme, të cilat, thoshte dikushi, gllabëronin gjithçka që u kalonte pranë. Sipas dikushit në fjalë, studiues, vetë plehrat ishin kthyer në gjëra-ngrënëse.

Nuk u besova syve. Mezi u besova edhe kur lexova për njeriun dorë-bri që tmerronte ata pak pasagjerë që qarkullonin me trena. Apo kur lexova dëshmitë tronditëse të disa vajzave që kishin punuar në kryeministri, në lidhje me pasqyrat e banjave që herë pas here kriseshin dhe rridhnin gjak të zi.

Dhe lista zgjatej. Gjersa arrinte numrin trembëdhjetë.

E unë duhej të besoja dhe besova. Isha mashtruar, isha luajtur, isha përdorur si një shami hundësh. Diçka e rëndë më mbylli rrugët e frymëmarrjes, më ra në kraharor dhe më rëndoi stomakun. U ndjeva i turpëruar, i frustruar. U ndjeva i dërrmuar.

I shkatërruar vendosa të dyja duart mbi tavolinën e kompjuterit. Pashë dorën e majtë dhe ajo rrinte e qetë, asnjë muskul nuk i lëvizte. Pranë saj, dora e djathtë trokiste gishtat shkujdesshim.

E kuptova në çast, dorën time të djathtë. Ishte duke u ngërdheshur. Me mua. Të kishte pas gojë, do më kishte ulëritur. Hë e shikon, do më çirrej në sy, nuk doje kështu drejtpërdrejt si unë. E doje me ta futur. Na tashti, e gëzofsh! Meqë nuk të pëlqeja unë. Të paktën unë i heq telashet, nuk i shtoj.

Si për një konfirmim, dora e majtë, edhe ajo, filloi të trokiste gishtat mbi tavolinë si të ishte duke ndjekur ritmin e një muzike që vetëm ajo dëgjonte. Ta futa! Ishte gjithçka që transmetonte ai vallëzim.

Vendimin e mora në çast. Sa hap e mbyll sytë, pa i lënë dorës së majtë as edhe më të voglën mundësi që të kuptonte, lëviza dorën e djathtë. Rrëmbeva stilolaps dhe letër dhe fillova të shkruaj me furi. Kishin kaluar vite tashmë pa e përdorur, dorën e djathtë, por reflekset e saj ishin si të kishte kaluar vetëm një minutë. Vetëm një çast më vonë, Vana u shfaq pas kurrizit tim me thikën e mishit në njërën dorë dhe çekiçin në tjetrën.

Kur sot u rikthyem prej spitalit, nuk kisha se si të shpëtoja pa i dhënë shpjegimet e duhura mamasë së fëmijëve të mi. E, në fakt, as që doja të shpëtoja. Fëmijët i kishim çuar tek prindërit e saj dhe atje i lamë. U kthyem në shtëpi, u ulëm në kuzhinë dhe unë tregova.

Të gjitha. Fije e për pe.

Kur mbarova, Vana, në çastin e parë, nuk foli dhe unë kujtova se do të reagonte si mamaja ime dikur. Por pastaj, e pashë që u lehtësua. Pavarësisht se gjatë gjithë kohës i kisha thënë që të mos shqetësohej për atë që kishte bërë, sepse nuk e kishte bërë realisht ajo, vetëm tani mundi të lehtësohej. E të ndërronte ngjyrën e lëkurës. Pastaj fytyra e saj filloi të ngërdheshej, sytë iu mbushën me lot dhe ajo filloi të qante me ngashërim. Më përqafoi fort, pastaj qau përsëri, pastaj më përqafoi përsëri dhe kësaj here nuk më lëshoi më, derisa lotët iu thanë, a ndoshta thjesht iu shteruan. Pastaj dhe vetëm pastaj më pyeti se si do ia bëja tani.

Në momentin e parë isha gati ta pyesja se për çfarë e kishte fjalën, kur ajo më shtrëngoi lehtë parakrahun e majtë dhe unë e kuptova. E kuptova para se ajo të riformulonte pyetjen e saj.

Tani kisha mbetur vetëm me dorën e djathtë.

Mbi kofshën e gruas sime, gishtat e dorës sime të djathtë filluan të vallëzonin nën ritmin e një melodie që veshët e mi nuk dëgjonin.

Pam… pam-pam… pam-pam-pam-pam-pam-pam… pam…

 

Adhuruesi i fishekzjarrëve (tregim)

fytyratjeterenates

Ai ngrihet prej gjumit të drekës, si zakonisht, në orën katër pa një çerek. Si gjatë gjithë asaj jave, nëna i ka përgatitur diçka për të futur në gojë; një copë shëndetli, një portokall dhe pastaj kafeja, që do të pinë të dy. Ai lan sytë dhe, pasi puth një herë në faqe nënën, ulet të hajë ngadalë, duke dëgjuar lajmet e pasdites. Atmosfera festive tashmë është shuar pothuajse kudo, në të gjithë vendin. Njerëzit i janë rikthyer zakoneve ditore dhe jeta ka rimarrë ritmin e saj të zakonshëm. Në të gjithë qytetet e vendit, rifilluan shkollat. Nxënësit iu rikthyen studimeve dhe mësuesit, planeve të tyre, ndërkohë që…

Ai mbaron së ngrëni dhe ngrihet. Si gjithmonë, nëna e lut që t’i lërë gjërat aty, se i rregullon ajo, por ai ka qejf ta ndihmojë. E ëma e puth në ballë dhe ai e përqafon fort.

E do shumë.

I vjen në mëndje imazhi i babait, të cilin nuk arriti ta njohë kurrë dhe mendon se e do me të vërtetë shumë.

I vjen në mëndje Dori dhe dashuria për mamanë dyfishohet.

Ai shkon në dhomën e tij, që të bëhet gati për shëtitjen e zakonshme, ndërsa nëna i vë në zjarr kafenë. Atij i pëlqen më shumë kafeja ekspres, por i pëlqen të rrijë me mamanë e të pijë një cigare me të. Është i vetmi njeri për të cilin jeton.

Ose jo, prit: është edhe Olsi.

Olsi! Tani i duhet të dalë. I duhet ta takojë. I duhet t’i flasë paksa, për çfarë ka ndodhur këto kohët e fundit. Se si po i shkon jeta. Olsi është vetëm një fëmijë dhe ka nevojë për mbështetje, ka nevojë që dikush t’i qëndrojë pranë e ta mësojë se çfarë është e mirë dhe çfarë është e keqe, se çfarë duhet të bëjë e çfarë nuk duhet. Sepse prindërit e tij e kanë lënë pas dore dhe tani i takon atij që t’i flasë në lidhje me disa gjëra. Gjëra të vogla, ndoshta, por shumë të rëndësishme.

Jashtë, nata ka filluar të mbulojë qytetin me mantelin e saj të zi. Ai nuk duhet të vonohet. Sa herë që ai del jashtë, mëma e tij është në merak të madh. Është kohë e keqe. Ajo nuk dëshiron që të ndodhë çfarë ndodhi dy vjet më parë. Këtë herë, zemra e saj e lodhur, nuk do ta përballonte dot më.

Ai e qetëson. Do të dalë vetëm sa të takojë një mikun e tij të vogël dhe do të kthehet. Kaq! Dhe sa më shpejt të dalë, aq më shpejt do të kthehet. As atij nuk i pëlqen të rrijë shumë jashtë në këto kohë.

Jashtë nuk është edhe aq ftohtë, po të mendosh se jemi në Janar, por zinxhirin e xhupit ama, e mbyll gjer në grykë. Del në rrugë dhe ecën ngadalë. Mban duart në xhepat e xhupit dhe, me sytë e picërruar, shikon ato që kanë mbetur prej zbukurimeve të festave të fundvitit, nëpër vitrinat e dyqaneve, apo lokaleve pafund. Njerëz të shumtë venë e vijnë nga të gjitha anët. Ja, një tufë të rinjsh, duke qeshur me njëri – tjetrin, hyjnë në një lokal! Diku më tutje, dy vajza kanë ndaluar përpara vitrinës së një dyqani dhe sodisin me sy ëndërrues një fustan nusërie. Sa do u pëlqente që një ditë të vishnin një të atillë!

Ai i shikon dhe u buzëqesh. Njëra prej tyre ia kthen dhe, çuditërisht, skuqet lehtë në fytyrë, sikur ta ndjejë që ai i ka lexuar mendimet aq sekrete të saj. Ai vazhdon rrugën përpara, i qetë, brenda xhupit të tij, kurse vajza, që u skuq, diç i pëshpërit shoqes dhe ato të dyja largohen në drejtimi të kundërt me të, andej dhe nga kanë rrugën.

Ai konsultohet me orën. Pesë e gjysmë. Me siguri Olsi duhet të ketë dalë tani. Mund të jetë pranë ndonjë lokali tashmë, ose edhe brenda tij, me kutinë e zakonshme të kartonit në duar, duke u munduar të shesë ndonjë paketë cigareje, apo një kartë AMC–je ose Vodafon–i.

Me, në xhep, ndonjë kapsolle, apo ndonjë lloj tjetër fishekzjarri.

Fishekzjarrë!

Ai ndalet dhe hedh sytë përreth. Në të djathtë të tij, dy sy të mëdhenj pas dy xhamave zmadhues, po e vështrojnë nga fundi i një tezgë me lloje të ndryshme fruta – perimesh, lodrash për fëmijë, paketa pafund cigaresh dhe një sërë asortimentesh të tjera, që ai resht së rendituri. Vë buzën në gaz.

Shitësja me syza ngrihet në këmbë. – Hë djalosh, dëshiron  ndonjë gjë?

Ai tund kokën në shenjë pohimi, duke vazhduar të buzëqeshë. Nxjerr dorën e djathtë jashtë dhe zbërthen zinxhirin e xhupit gjer në gjysmë. Pastaj fut dorën tek xhepi i brendshëm i tij dhe nxjerr portofolin.

– A më jep një fishekzjarr? Ndonjë nga ata të mirët.

– Që të bëjë sa më shumë zhurmë, thuaj, – ia kthen shitësja.

Ai qesh. Nuk i merr aspak ters ato fjalë, që, gjithsesi, janë të vërteta.

Shitësja i tregon fishekzjarrë të llojeve të ndryshme. Ai zgjedh një që të mund të mbahet lehtë me vete. Paguan lekët dhe bën të ikë, por sapo bën disa hapa, ndalet sërish. Po, ka harruar diçka! Kthehet në hapat e vet.

– Hë, – i thotë shitësja, duke buzëqeshur. – Harrove ndonjë gjë?

Ai ul kokën si i zënë në faj. – Edhe dy kapsolle, – thotë, duke fërkuar veshin e majtë.

– Për juve s’kanë mbaruar festat akoma, eh? – i thotë ajo, duke i zgjatur disa të tilla. – Apo nuk i do për vete?

Ai merr dy kapsolle me numër dhe mendja i shkon sërish tek Dori. Dori i tij. Sa shumë e ka dashur! Sa shumë që e do akoma! Por ajo ka ikur, ka ikur përgjithmonë dhe e ka lënë të vetëm.

– Sepse, të them të drejtën, – vazhdon shitësja, ndërsa zgjatet të marrë pesëdhjetë lekëshin, – pa ofendim, nuk më duket se ke moshën për të luajtur me të tilla gjëra.

Ka të drejtë, ai e di. Në një farë mënyre, ka hequr dore prej fishekzjarrëve dy vjet më parë.

– Ke të drejtë, nuk i dua për vete, – vë buzën në gaz. – Të paktën jo të gjitha.

– Ki kujdes të keqen nëna! – I thotë shitësja. – Se mos vret ndonjë njeri me to. Janë shumë të këqija.

Ai ndalon një çast dhe e shikon në sy. Shumë e bukur kjo! Por ai nuk është një fëmijë. Olsi po që është i tillë. Dhe ai prandaj do ta takojë sonte.

Përshëndet shitësen e mirë, e falënderon për këshillën, mbërthen xhupin sërish dhe vazhdon rrugën i qetë. I duket sikur koha është freskuar pak më shumë, por përsëri mirë, kur mendon se është Janar.

Njerëzit i janë kthyer të përditshmes, por edhe të përnatshmes. Që tani, përpara diskotekave dhe PUB–eve, që shikon poshtë pallateve të lartë, adoleshentë e të rinj mbajnë radhë për të hyrë brenda. Edhe atij do t’i pëlqente të shkonte për të kërcyer sonte. Ka kohë që nuk shkon. Shumë kohë! Që kur Dorela e la të vetëm.

Ah, Dorela! Ai e di shumë mirë që nuk qe Dori, ajo që la të vetëm. Oh jo! Problemi i vetëm ishte se ai dhe Zoti kishin mendime të ndryshme në lidhje me atë gjë. Duke e lënë vetëm me nënën e tij.

Dhe Olsin.

Ai kalon rrugën e mbytur prej makinave dhe del në trotuarin tjetër. Për të dalë tek rruga – 5 Janari– , rruga me lokalet më të mira të qytetit, i duhet të kalojë nga shëtitorja, që më pas të kthejë tek Bashkia. Por është edhe një rrugë më e shkurtër, midis dy pallateve dhe ai e njeh shumë mirë atë rrugë. Aty e ka takuar për herë të parë Olsin e tij.

Duke nxituar, kalon dyqanin e kancelarisë, kthehet në të majtë dhe hyn në një rrugë të ngushtë. Është një rrugë e vogël, e cila shtrihet midis dy lagjeve të reja, pastaj kthehet në të djathtë dhe hyn në rrugicën midis dy pallateve. Vetëm pesëdhjetë metra për të dalë tek një lokal i zakonshëm.

Dhe ja, fati i qesh përsëri! Vetëm disa hapa më përpara është Olsi. Ashtu siç e kishte menduar ai. Me kutinë e kartonit të tij në njërën dorë dhe me një cigare të ndezur në tjetrën. Është i vetëm dhe nxiton të arrijë, sa më parë, tek lokali në anën tjetër. Në heshtje i lutet Zotit që të arrijë të shesë diçka.

Ai e thërret nga pas në emër.

Olsi ndalon dhe kthen kokën. Thith cigaren e tij, ndërsa mundohet të dallojë fytyrën e atij që thirri.

Ai e thërret të ndalojë e ta presë. Ka diçka për të.

Do ndonjë paketë? Do ndonjë kartë telefoni? Apo ndonjë çakmak?

Oh jo, asnjë prej tyre. Ai nxjerr nga xhepi fishekzjarrët dhe ia tregon. Olsi e shikon me habi. Ai i zgjat tubin me fishekzjarrë. Olsi e shikon me inat. Nuk është hera e parë që dikush tallet me të. Bëhet t’i kthejë kurrizin, pa i thënë asnjë fjalë. Ai, për një moment, ngelet i habitur. Çfarë ka? Pse nuk i do? Olsi?! Si ka mundësi? Atij i pëlqejnë aq shumë fishekzjarrët!

Ka bërë edhe atë që të jetë një adhurues i madh i tyre.

E kap prej krahu dhe e rrotullon nga vetja. Olsi kërkon të çlirohet, por forca e tij është gati dy herë më e madhe. Po çfarë ka xhanëm, Olsi?! Apo nuk është Olsi i tij ai? Jo, tani e kupton. Ai nuk është Olsi i tij. Për pak sa nuk bëri të njëjtin gabim që bëri edhe vitin e kaluar. Edhe vitin e kaluar, ai Olsi kishte qenë me flokë të zinj. Njësoj si ky Olsi sot. Por Olsi i tij i ka të verdha. Të paktën kështu thanë dëshmitarët, gazetat e ndryshme, policia, dy vjet më parë.

Po, por kanë kaluar dy vjet tashmë. Ai mund të ketë lyer flokët. Po, natyrisht, ai ka lyer flokët. Ai është Olsi i tij! Njësoj si ai i vitit të kaluar. Ja përse, edhe ky, i ktheu kurrizin dhe bëri sikur nuk e njohu! Ja përse kërkoi të largohej menjëherë! Sepse e njohu. Sepse e kuptoi. Sepse iu kujtua djaloshi me pardesynë e zezë, ditën e fundit të mijëvjeçarit të dytë, tek ecte përkrah vajzës me kaçurrela të kuqe. I erdhi në mendje fytyra e tij, kur ai fishekzjarr, i lëshuar prej asaj dore të vogël, i fërshëlleu rrëzë veshit dhe qëlloi vajzën në njërin prej dy syve të saj jeshil. I njohu zërin e tij, tek thërriste me të madhe emrin e saj, tek kërkonte ndihmë në mes të trotuarit.

Po, ai ishte Olsi i tij dhe për këtë nuk kishte asnjë dyshim. Ishte Olsi i tij.

Ai fut dorën në xhepin e pasmë të xhinseve dhe nxjerr që aty çelësin papagall. Ai është Olsi. Është nxënësi i tij dhe ai është mësuesi. Tani është ora e fishekzjarrëve.

Ai është Olsi i tij dhe çelësi papagall ngrihet dhe bie mbi kokën e tij. Kartoni bie përdhè dhe paketat e cigareve hapen në trotuar.

Ai është Olsi i tij, që dy vjet më parë lëshoi një fishekzjarr me rastin e ndërrimit të viteve dhe ndërroi jetën e tij.

Papagalli ngrihet dhe bie sërish.

Ai është Olsi i tij dhe ai ka bërë një premtim.

Papagalli ngrihet dhe bie për herë të fundit.

Ai fut çelësin e skuqur në xhepin e pasmë dhe pastaj me anë të po asaj dore nxjerr, nga xhepi i xhupit, një prej dy kapsollave. Ka edhe një shkrepëse në po atë xhep. E nxjerr edhe atë. Me njërën dorë mban nofullat e djalit të vogël, i cili tashmë, nuk mundohet më të largohet. Me dorën tjetër, ndez fishekzjarrin.

– Gëzuar Vitin e Ri, Olsi! – I thotë ai, ndërsa i fut kapsollën në gojë.

Pastaj i vendos një prej tubave me fishekzjarrëve midis duarve. Ia ndez, pastaj shikon fishekzjarrët që ngjiten të shpojnë dhe ndriçojnë qiellin e errët.

Një çast më vonë, është përsëri midis njerëzve të tjerë. Është përsëri midis rrjedhës së zakonshme të jetës. Është përsëri djali që do aq shumë nënën e tij.

Është përsëri në kërkim të Olsit të tij.